Mostrando postagens com marcador Débora Aoni. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador Débora Aoni. Mostrar todas as postagens

domingo, 14 de setembro de 2008

Peça para duas atrizes


Na foto, as atrizes Vanessa Morelli (à esq.) e Débora Aoni (à dir.), em "Sobre o Teu Corpo e Duvidei", sob direção de Ricardo Corrêa. (foto: André Stefano)

SOBRE O TEU CORPO E DUVIDEI
de Ruy Jobim Neto
......
ver também fotos de André Stefano em:
.....
"SOBRE O TEU CORPO E DUVIDEI" foi apresentada pela primeira vez no Dramamix das Satyrianas 2008, em São Paulo, SP, no dia 24 de outubro, sexta-feira, às 4h00 da manhã, sob direção de Ricardo Corrêa e produção de Ruy Jobim Neto para a Cia. Mestremundo de Histórias, com o seguinte elenco:
Vanessa Morelli....................Luísa
Débora Aoni....................Simone

Personagens

SIMONE
LUISA


(uma idéia de cozinha, copa, mesa, alguns objetos)

...............

SIMONE

NADA MAIS TE EXCITA? ... EU QUERO DIZER... NADA MAIS TE AGRADA? DESDE QUE A ELIS SE FOI, VOCÊ FICOU POR AÍ, PELOS CANTOS, TODA CHOROSA, TODA LAMENTANDO A VIDA... OLHA, EU SEI QUE NÃO TENHO PORRA NENHUMA A VER COM ISSO, LUISA, MAS VOCÊ É CRESCIDINHA, TEM LÁ SUAS MANEIRAS DE SE VIRAR, DE CONSEGUIR UMA BOA NOITE DE TREPADA, UMA BOA FODA, ESSAS COISAS. POR ISSO É QUE NÃO PRECISO FICAR TE ALERTANDO. MAS O QUE ME INTRIGA É QUE PARA ALGUÉM TÃO LINDA, VOCÊ TÁ AÍ, PERDIDA, SOZINHA... SE PROCURANDO... ESPERO QUE LOGO, LOGO VOCÊ SE ENCONTRE. SÉRIO. EU TORÇO POR ISSO.

LUISA

TERMINOU?

SIMONE

NÃO, É CLARO. VOCÊ SABE DISSO, EU SEI DISSO. PRIMEIRO VOCÊ DIZ QUE DESEJA COISAS BÁSICAS DA VIDA - SAÚDE, TRABALHO E UM AMOR. LEGAL, BACANA. DEPOIS VOCÊ VEM AQUI, ME TELEFONA, DEIXA RECADO, TORPEDO, ME MANDA E-MAIL, E DIZ QUE QUER ME VER, QUE ME QUER, QUE TÁ LOUCA POR MIM E O ESCAMBAU. VOCÊ SABE O QUE EU PENSO DISSO.

LUISA

E?

SIMONE

COMO ASSIM “E”? E VOCÊ NÃO FALA NADA? FICA AÍ ME OUVINDO FALAR, EU FALO SEM PARAR, VOCÊ SABE, EU VOU DESEMBUCHANDO, VOU DIZENDO AS COISAS, VOU FALANDO, E MANDO TUDO À MERDA, SE FOR PRECISO.

LUISA

VOCÊ JAMAIS MANDOU TUDO À MERDA.

SIMONE

EU MANDO.

LUISA

VOCÊ É A MAIOR CAGONA, QUE EU SEI.

SIMONE

CAGONA, EU?

LUISA

CAGONA!

SIMONE

ME DIZ QUANDO EU FUI CAGONA! FALA, DIZ QUANDO EU FUI! PORQUE, PÉLO QUE EU ME LEMBRE, VOCÊ SEMPRE ME QUIS, SEMPRE ME ILUDIU COM SUAS PROMESSAS DE AMOR, MAS AÍ APARECEU A ELIS E TUDO SE FUDEU PRA MIM. TÁ, EU AGUENTEI. FOI FODA, MUITO FODA TE VER COM ELA, NOS BRAÇOS DELA. E AGORA VEM VOCÊ E ME DIZ QUE SOU CAGONA.

LUISA

OLHA, SIMONE... EU SEI QUE O CIÚMES PASSOU POR AÍ, DEU UMA PUTA CURVA, FEZ O MAIOR TEATRO E SE VOLTOU CONTRA MIM. AGUENTAR AQUELAS TUAS CARAS FEIAS ERA FODA. ALIÁS, CONTINUA FODA. É UMA MERDA, UMA BOSTA QUANDO AS COISAS NÃO SAEM COMO A GENTE IMAGINA, NÃO É MESMO?

SIMONE

VOCÊ SEQUER ME DEU UMA CHANCE.

LUISA

ACHEI QUE VOCÊ NÃO MERECIA.

SIMONE

POR QUÊ? POR QUE EU NÃO MERECIA? O QUE EU TE FIZ?

LUISA

VOCÊ SIMPLESMENTE ME DEIXOU SABER ANTES DO TEMPO, DEU A ENTENDER, EU FIZ GATO E SAPATO, BAILEI NA CURVA, VOCÊ NÃO SACOU?

SIMONE

VOCÊ RIU DE MIM!

LUISA


RI MUITO. E É O QUE MAIS ME DÓI. EU RI DE PRAZER DE TANTA MERDA QUE VOCÊ FEZ QUANDO EU E ELIS ESTÁVAMOS JUNTAS. TANTA MERDA.

SIMONE

E AGORA ME VEM COM ISSO.

LUISA

NÃO, ISSO NÃO. EU NÃO VENHO COM PORRA NENHUMA, É SÓ VOCÊ E ESSA SUA BAIXÍSSIMA AUTO-ESTIMA DE MERDA.

SIMONE

É UM TIPO DE PUNIÇÃO, ISSO?

LUISA

É. ACHO QUE É.

SIMONE

CARALHO! DE ONDE VEM TODA ESSA TUA PERVERSIDADE? QUEM VOCÊ PENSA QUE É, HEIN?

LUISA

EU TENHO UM NOME.

SIMONE

GRANDE MERDA.

LUISA

VOCÊ NÃO SE CONFORMA COM O FATO DE QUE, APESAR DE EU TE AMAR TANTO... COMO AMIGA... VOCÊ NÃO É AMADA COMO MULHER. SÓ ISSO É QUE TE ABORRECE, QUE TE EMPUTECE, QUE TE DEIXA LOUCA.


SIMONE

E OS E-MAILS? QUE PORRA É AQUELA? E OS TORPEDOS? “ME LIGA”, “PRECISO DE VOCÊ COMIGO”, “TE QUERO MUITO”, E COISAS DO GÊNERO? QUE MERDA TODA ERA AQUELA?

LUISA

TODO MUNDO TEM UM MOMENTO DE SOLIDÃO.

SIMONE

E VOCÊ ILUDE OS OUTROS NOS TEUS MOMENTOS DE SOLIDÃO ASSIM? DESSE JEITO? MANDANDO E-MAILS ROMÂNTICOS E O CARALHO A QUATRO?

LUISA

NÃO ERAM ROMÂNTICOS... VOCÊ QUE OS INTERPRETOU ASSIM. FOI A TUA CABEÇA LOUCA QUE LEU OS E-MAILS DESSE JEITO. EU SÓ MANDEI ESSES E-MAILS, MAIS NADA.

SIMONE

MAIS NADA?

LUISA

NADA.

SIMONE

E VOCÊ ME DEIXA LOUCA POR VOCÊ ASSIM, DO NADA?

LUISA

DIGAMOS QUE É UM EXERCÍCIO.

SIMONE

UM EXERCÍCIO A PORRA! VOCÊ NÃO PODE BRINCAR COM OS MEUS SENTIMENTOS, OUVIU? TÁ OUVINDO? QUER QUE EU REPITA?

LUISA

SIMONE, EU VIM AQUI NA TUA CASA, ENTRO NA TUA COZINHA, VEJO VOCÊ BATER UMA MASSA DE BOLO PARA OUVIR TUDO ISSO?

SIMONE

COMO É?

LUISA

VOCÊ TERMINOU?

SIMONE

E QUE HISTÓRIA FOI AQUELA DA SUA RECAÍDA?

LUISA

AH, O MICHEL?

SIMONE

CARALHO... É, O... O MICHEL...

LUISA

SEI LÁ, ALGO PRA BRINCAR COM TEUS SENTIMENTOS, TAMBÉM.

SIMONE

FOI GOSTOSO COM ELE? VOCÊ DEU GOSTOSO PRA ELE?

LUISA

DEI. DEI MUITO GOSTOSO. ALIÁS, ELE É UMA MÁQUINA! ... SÓ QUE ELE É APENAS O MICHEL.

SIMONE

CARALHO, LUISA! E EU SOU O QUÊ, PRA VOCÊ?

LUISA

VOCÊ SE CHAMA SIMONE. ESSE É O TEU NOME.

SIMONE


TÁ, MAS E EU NÃO OFEREÇO NADA ALÉM DISSO? SOU APENAS UM NOME? EU NÃO TE EXCITO? NÃO TE PREENCHO? NÃO TE TRAGO COISAS NOVAS? O QUE EU SOU PRA VOCÊ, AFINAL?

LUISA

EU JÁ DISSE.

SIMONE

TÁ. NÃO SOU O MICHEL, NÃO SOU A ELIS. AGORA, É MUITO FODA! VOCÊ PRECISA FICAR ME EVITANDO O TEMPO TODO, ASSIM, TÃO OSTENSIVAMENTE?

LUISA

OSTENSIVAMENTE?

SIMONE

SIM. COMO UMA DOENÇA. COMO SE EU FOSSE TE DENEGRIR A IMAGEM, CASO VOCÊ CAÍSSE EM MEUS BRAÇOS, EM MINHA CAMA, EU MEUS LENÇÓIS, TODA NUA, TODA CHEGANDO EM MIM, TODA CARÍCIAS, TODA SUADA, TODA ROMÂNTICA. PRA QUE ISSO? QUE RAIVA É ESSA QUE VOCÊ ALIMENTA CONTRA MIM QUE NÃO TE FAZ ME QUERER?

LUISA

ISSO TE DÓI MUITO? OU TE COMOVE MUITO?

SIMONE

VÁ TE FUDER, GURIA! QUE PORRA É ESSA, AFINAL? QUE PORRA É ESSA DE REJEIÇÃO QUE VOCÊ SENTE POR MIM? QUE RAIVA É ESSA? O QUE FOI QUE EU TE FIZ? ONDE FOI QUE EU TE AFASTEI?

LUISA


EU SEI O QUE VOCÊ SENTE.

SIMONE

SABE O CARALHO! SABE O CARALHO!

LUISA

PORRA! QUE MERDA! POR QUE É QUE VOCÊ NÃO É OBJETIVA E DIRETA COMIGO?

SIMONE

OBJETIVA E DIRETA CONTIGO? MAIS DO QUE ESTOU SENDO? EU PRECISO DIZER MAIS ALGUMA COISA EM PALAVRAS, SUA MERDINHA? OLHA, VÁ À PUTA QUE TE PARIU, TÁ SABENDO?

LUISA

EU SÓ TE VIM FAZER UMA VISITA.

SIMONE

VEIO UMA PORRA, O CARALHO! TU VEIO É ME INFERNIZAR, ISSO SIM! FICAR AÍ, SE EXIBINDO, DIZENDO QUE TREPOU COM O MICHEL, QUE DEU GOSTOSO PRA ELE, DIZENDO QUE AMOU A ELIS, QUE ELA FOI TUDO PRA VOCÊ, E AINDA ME DIZ QUE NÃO ME QUER? POR QUE VOCÊ NÃO SAI POR ESSA PORTA E ME ESQUECE, HEIN?

LUISA

CUSTA VOCÊ ADMITIR QUE ME AMA? QUE ME QUER PRA CARALHO?

SIMONE

PRA QUE? AH... DEIXA EU ENTENDER... É A TUA BAIXA AUTO-ESTIMA QUE TÁ ME PEDINDO ISSO... ENTENDI TUDO... TÔ TE SACANDO, GURIA... VOCÊ QUER QUE EU TE COLOQUE NUM PEDESTAL, QUE EU ENCHA A TUA BOLA?

LUISA

“TE PEGO NA ESCOLA, E ENCHO A TUA BOLA COM TODO O MEU AMOR...”

SIMONE

PRA QUE A TUA BAIXA AUTO-ESTIMA CRESÇA...CRESÇA...E VOCÊ NÃO VÊ SEQUER QUEM TE AJUDOU?

LUISA

“TE LEVO PRA FESTA E TESTO O TEU SEXO COM AR DE PROFESSOR...”

SIMONE

PÁRA DE CANTAR E ME OUVE, PORRA!

LUISA

TÔ CANTANDO, NÃO TÁ VENDO?

SIMONE

ME OUVE!

LUISA

VAMOS DAR UMA FESTA?

SIMONE

O QUÊ? FICOU LOUCA?

LUISA

UMA FESTA! E NESSA FESTA, VOCÊ FICA COM UNS QUINZE, EU COM OUTROS QUINZE. E ASSIM A GENTE PASSA A NOITE.

SIMONE

É VOCÊ QUEM EU QUERO.

LUISA

VIU? CUSTA SER OBJETIVA E DIRETA?

SIMONE

TÁ! E O QUE VOCÊ PRETENDE FAZER COM TUDO ISSO? ME DEIXAR ASSIM, LIVRE E SOLTA PELO MUNDO? PRETENDE ME REJEITAR ATÉ QUANDO?

LUISA

ATÉ QUANDO VOCÊ NÃO ME QUISER MAIS.

SIMONE

AÍ SERÁ TARDE.

LUISA

NÃO. AÍ SERÁ O MOMENTO.

SIMONE

POR QUE VOCÊ NÃO SE ENVOLVE COMIGO?

LUISA

PORQUE É ASSIM QUE VOCÊ PENSA. JÁ ME VOU.

SIMONE

VOCÊ VEIO AQUI SÓ PRA ME TIRAR ISSO? PRA EU TE DIZER QUE TE QUERO? SÓ PRA ME ARRANCAR ISSO? PRA TE ELEVAR A BAIXA AUTO-ESTIMA? E ME DEIXAR MAL DE NOVO?

LUISA

MAL POR QUÊ?

SIMONE

INCRÍVEL COMO VOCÊ NÃO TÁ NEM AÍ PRO QUE EU SINTO.

LUISA

EU SOU ASSIM. APENAS ME COMPREENDA. AGORA TCHAU.

SIMONE

E EU VOU TE DEIXAR IR EMBORA?

LUISA

VAI. EU SOU LIVRE. LIVRE DE VOCÊ. AGORA SEI QUE SOU.

SIMONE

EU TE FAÇO TANTO MAL ASSIM?

LUISA

AGORA ADEUS.

SIMONE

DO QUE EU VOU TE XINGAR, AGORA?

LUISA

MEU NOME É APENAS LUISA. (faz menção de sair)

SIMONE

(impede a saída dela, começa a xingar) LUISA! LUISA! LUISA! LUISA!
(com mais e mais ferocidade) LUISA! LUISA! LUISA!

(Luisa beija Simone, e não é retribuída de todo)

LUISA

TRANQUE A PORTA QUANDO EU SAIR. VISITA ENCERRADA. (sai)

SIMONE

DO QUE EU VOU TE XINGAR AGORA?

(tempo. Blecaute)

FIM
O texto acima está protegido pelas Leis brasileiras de Direito Autoral. É obrigatório que se solicite permissão para ser montado. Não fazê-lo será passível de ações legais. Para solicitação, falar com os autores pelo e-mail: jobimneto.ruy@gmail.com




Free counter and web stats


sábado, 8 de setembro de 2007

Comédia para 3 atrizes

VIRGENS À DERIVA
de Ruy Jobim Neto
(C) Ruy Jobim Neto
Registro na Biblioteca Nacional sob no. 461.919 (23/06/2009)


(da esq. para a dir., Vanessa Morelli, Débora Aoni e Fernanda Sophia em cena de "Virgens à Deriva", na Livraria da Vila, São Paulo. foto: Will Prado)

"Virgens à Deriva" foi apresentada pela primeira vez no 1o. Festival de Cenas Cômicas do Espaço Parlapatões, em São Paulo, no dia 24 de março de 2007, sob direção do autor, pela Cia. 011, com trilha sonora original de Gerson Grünblatt, figurinos de Katia Niman, co-direção de Vanessa Morelli, adereços e cenografia de Ruy Jobim Neto e tendo na composição do elenco original:

PERSONAGENS:

Maria Teresa........Vanessa Morelli

Eusébia......Débora Aoni

Amália........Fernanda Sophia

CENA –
um bote imaginário, no palco. O cenário é o mar, na costa brasileira. Muito sol. Calor tropical, muy provavelmente da costa da Bahia. Três moças estão remando, suando, respirando com dificuldade, limpando o suor dos rostos com os bracinhos, enquanto a luz vai abrindo em resistência.

ÉPOCA – em algum ponto da história colonial brasileira, a ser descrito pelas personagens.
No YouTube : parte 1 e parte 2

PERSONAGENS:

Maria Teresa
Eusébia
Amália


(enquanto remam, Maria Teresa faz uma breve pausa. Pega um papel que leva consigo, tirando de algum bolsículo do vestido. Pega um pote de tinta e uma pena. Relê para si uma parte, não gosta,abre o pote, leva a pena até ele e depois, no papel, reescreve com dificuldade – por causa da deriva - e sopra para secar a tinta. E finalmente começa a ler)



MARIA TERESA (lê como narradora)

- No ano da Graça do Senhor de Mil Quinhentos e Sessenta e Sete, mais precisamente numa terça-feira, à tarde, muitos homens e religiosas, canhões e mantimentos, foram para o fundo das águas e alguns deles até viraram comida de tubarões e de fabulosos monstros marinhos. De tudo, sobrou apenas um bote, ocupado por três belas raparigas, a saber: Maria Teresa, musa inspiradora de poeta trovador, Amália, filha única de traficante negreiro dos Açores e Eusébia, a mais novinha dentre as três, e que é pura e simplesmente filha de dono de uma formosa quinta na Beira. Todas virgens, virgens, sozinhas e náufragas a caminho da costa do Brasil . (à parte) Para facilitar a perfeita compreensão dos senhores presentes, a partir do nosso português arcaico, fizemos uma versão para as platéias contemporâneas, o que dispensa tecla SAP. (volta a ler a carta) Beijos desta que muito anseia por novidades nesta vida. Maria Teresa Aljubarrota. (à parte) Eu!

AMÁLIA –

Ai, Jesus, Maria, José! Que carta é essa, Maria Teresa?

EUSÉBIA –

Uma carta para a posteridade!

AMáLIA –

Eu não sabia que você sabia escrever.

MARIA TERESA –

Sei ler e escrever, ora pois.

EUSéBIA –

Uma carta para ser descoberta!

AMÁLIA –

É! Descoberta junto com os corpos de três virgens mortas! Mortas e perdidas no meio do Atlântico!

EUSéBIA –

Ai, Deus me livre e guarde (faz o sinal da Cruz ), Amália! Que pensamento funesto!

AMáLIA –

Funesto?

MARIA TERESA –

(explode alegremente) Que funesto destino aguarda estas três jovens virgens? (volta a escrever, lendo em voz alta) Quiçá encontrem vida inteligente, em terras do Brasil. Afinal, não é lá que em se plantando tudo dá? (pensa) E se plantarmos amor e aconchego? Dará no quê?

EUSÉBIA –

Maria Teresa, que insânia! Você pegou muito sol na sua cabeça, foi?

AMÁLIA –

Por que vocês duas não voltam a remar, ao invés de ficarem aí, falando sobre o nada?

MARIA TERESA –

Mas não é sobre o nada!

EUSÉBIA –

Não me parece que é sobre o nada.

AMÁLIA –

Só eu que não perdi a minha cabeça, aqui, nessas águas? Escutem vocês duas! Vamos remar que é melhor, por que ainda tem muita água até chegar naquela praia.

EUSÉBIA –

(olha e sorri) A praia...

MARIA TERESA –

(olha e aponta) Praia à vista! Vamos remar, todas!

AMÁLIA –

(respira fundo) Até que enfim!

(gesticulam as três, como se estivessem com os remos pesados)

TODAS –

Rema, rema, rema, rema, rema...

EUSÉBIA -

(começa a rezar rapidamente, desesperadamente)

Lembrai-vos, ó piíssima Virgem Maria, que jamais se ouviu dizer que algum daqueles que tenha recorrido à Vossa proteção, implorado por Vosso socorro e invocado Vosso auxílio, fosse por vós abandonado. Animadas, pois, com igual confiança a vós recorremos, ó Virgem das Virgens, não desprezais as nossas súplicas, oh, mãe do Verbo encarnado, mas dignai-vos propícia atendê-la. Amém.

AMÁLIA e MARIA TERESA -

(cortantes) Espera! ....Respira!.... Começa de novo!

TODAS -

(respiram profundamente. tempo. começam a rezar juntas e lentamente com cara de carola, piscando olhando pra cima)

Lembrai-vos, ó piíssima Virgem Maria, que jamais se ouviu dizer que algum daqueles que tenha recorrido à Vossa proteção, implorado por Vosso socorro e invocado Vosso auxílio, fosse por vós abandonado. Animadas, pois, com igual confiança a vós recorremos, ó Virgem das Virgens, não desprezais as nossas súplicas, oh, mãe do Verbo encarnado, mas dignai-vos propícia atendê-la. Amém.

(respiram. tempo. voltam a remar)

MARIA TERESA –

E se cantássemos uma canção?

AMÁLIA –

Ai... Que canção, Maria Teresa?

EUSÉBIA –

Uma canção! Como as que a Madre Superiora cantava para a gente, nos ofertórios! Ah, cada uma mais linda que a outra!

MARIA TERESA –

Uma cantiga trovadoresca! ... Tal qual meu amigo cantava para mim, em seu alaúde...

EUSÉBIA –

Eu adorava ouvir...

AMÁLIA –

Uma canção não precisa ser tão... (ri) tão casta assim...

MARIA TERESA –

Uma cantiga de amigo!

EUSéBIA –

O Cântico dos Cânticos! (dá um tempo e começa a declamar, também se excitando)
Sua boca me cubra de beijos!
São mais suaves que o vinho tuas carícias,
e mais aromáticos que teus perfumes
é teu nome, mais que perfume derramado;
por isso as jovens de ti se enamoram.
Leva-me contigo! Corramos!
O rei introduziu-me em seus aposentos

(suspira fundo, treme, quase arrepiando)
(sorri tranqüila, ao final)


MARIA TERESA –

(excitando-se, à medida que declama, as outras olham)

Dizía la fremosinha:
«ai, Deus, val!
Com'estou d'amor ferida!
ai, Deus, val!

Dizía la ben talhada:
«ai, Deus, val!
Com'estou d'amor coitada!
ai, Deus, val!

«Com'estou d'amor ferida!
ai, Deus, val!
Non ven o que ben quería!
ai, Deus, val!

«Com'estou d'amor coitada!
ai, Deus, val!
Non ven o que muit'amava!
ai, Deus val!

(recompõe-se, sorri)

AMÁLIA –

(tempo) Vocês estão inspiradas, hein?

EUSÉBIA –

Você deve ter um grande sonho de amor, não tem, Amália?

MARIA TERESA –

Ela tem, sim!

EUSÉBIA –

Ai, conta!

AMÁLIA –

O que vocês sabem? O que vocês sabem, pergunto eu? Enquanto estamos aqui, no meio deste mar, quase chegando naquela praia, ali, (Eusébia olha em direção à praia), com este sol imenso em cima de nossas cabeças... O que é que temos? Digam?

MARIA TERESA –

(cai em si) Somos virgens.

AMÁLIA –

Virgens! Somos tão virgens quanto possivelmente aquelas matas ali, que a gente vê daqui deste bote! Não sabemos nada do amor, da vida, dos prazeres carnais! Não sei se um dia viremos a saber! Tudo o que tínhamos ficou naquele navio naufragado, lá atrás. As freiras que vinham conosco agora estão mortas, possivelmente destroçadas por tubarões. Os marinheiros que comandavam aquela caravela agora não passam de meros fantasmas de si mesmos! E nós, aqui? O que somos? O que temos?

(Eusébia vê algo na praia, enquanto Amália segue falando)

AMÁLIA –

Não somos nada! Se um tubarão nos devorar agora, será muita a nossa sorte! Se chegarmos vivas naquela praia, com certeza estaremos condenadas ao degredo, à velhice sem ter conhecido os prazeres da carne, à morte por doença, por fome, por solidão!

MARIA TERESA –

Eu não quero morrer por solidão!

EUSÉBIA –

(de sopetão) Tem um homem na praia!

(todas olham)

EUSÉBIA –

Um homem vestido! (leva outro sopetão) E agora tem um outro homem, também! E está nu! Um homem nu, na praia!

(a partir deste momento, as três moças permanecem olhando em direção à praia)

AMÁLIA –

Uma canção não precisa ser tão...tão casta assim....

EUSÉBIA –

É muito maior do que nos sonhos de qualquer uma de nós!

MARIA TERESA –

Tem uma elevação! É maior que a própria vida! É a glória!

AMÁLIA –

No meu sonho de amor ... (as outras olham lentamente para Amália) ... Eu vislumbrava um navio, sempre um navio, como aqueles que meu pai possui, para traficar escravos... Eu vislumbrava este navio, que aparecia no meio de uma bruma... E dentro dele havia apenas homens...

EUSÉBIA –

Nus?

AMÁLIA –

Não. Havia apenas homens. Eles não possuíam rosto, eram apenas homens. E por serem apenas homens, sem rosto, eles vinham em minha direção. E me acariciavam... Eles me beijavam em todo o meu rosto, me arfavam pela nuca, me enlouqueciam o pescoço (fecha os olhos, sente o próprio sonho), desciam suas mãos fortes e quentes sobre o meu colo, e levantavam um dos meus seios... Beijavam um dos meus seios ... (em "seios", Maria Teresa tira uma luneta de um bolsículo de seu vestido, e começa a olhar em direção à praia). E eu gemia... Eu gemia! Os impulsos deles eram tão vigorosos, que não havia a necessidade de eles estarem nus para eu imaginá-los... E eu os imaginava...

EUSÉBIA –

Imaginava como?

AMÁLIA –

(de olhinhos cerrados) Eu os imaginava devastando meus tecidos, minhas composições, todo o meu substrato, todo o meu cerne! Eu não possuía mais nome, simplesmente não sabia mais de onde eu vinha, eu não queria mais coisa alguma...

EUSÉBIA –

Eu sei como é... ( Amália abre os olhos, Eusébia sorri para ela) Você se sente viva! É assim que eu quero me sentir, também! (torna a olhar para a praia) E vendo essas possibilidades... Possibilidades infinitas, presumo eu (olha para Amália), você começa a acreditar no seu próprio sonho de menina. (retorna o olhar em direção à praia) Você começa a pensar que tudo aquilo que você é tem um sentido... É como se soubéssemos, de antemão, a que viemos... (sorri) Porque fazemos parte do universo... Porque somos mulheres... É como se soubéssemos a resposta... Na ponta de nossas línguas...

(Maria Teresa abaixa a luneta, sorri marota)

MARIA TERESA –

Senhoras... Tomem os seus assentos... Vamos remar para a vida.

(todas, sorrindo, se posicionam no bote)

TODAS –

Rema, rema, rema, rema, rema...

MARIA TERESA –

Senhoras?... E se cantássemos uma canção?

(todas sorriem docemente, remam com vontade, a luz cai em resistência)


FIM


O texto acima está protegido pelas Leis brasileiras de Direito Autoral. É obrigatório que se solicite permissão para ser montado. Não fazê-lo será passível de ações legais. Para solicitação, falar com o autor: jobimneto.ruy@gmail.com



Free counter and web stats